May mga tao talagang ayaw kang mawala, di ka naman pinapahalagahan. Yung sinabing mahal ka niya, pero di naman pinaparamdam, di rin pinapakita. Yung sinabing di ka niya ipagpapalit, pero halatang meron ka ng kapalit. Yung tatawag lang pag wala siyang makausap. Tapos pag meron na, di ka na tatawagan at itetext, wala ng paramdam. Ganon eh. 

Di mo na tuloy kung ano meron nalang sainyo. Di mo alam kung ano ba talaga. Tapos pag tinanong mo naman kung bakit di nanaman nagparamdam ng ilang araw. di daw alam. Ano ba yon. Gaguhan. Totoo pala yung pagpaulit-ulit nalang yung sitwasyon, nakakasawang umintindi ng umintindi. Yung sobrang dalang nyo magkausap, nakakawalang gana. -_-

Nakakainis ba yung pagod na pagod ka na nga mga assignments mo, tas sumasabay pa yung di pagpaparamdam ni Ivan. Nakakabuset. Ilang araw nanaman di nagtetext. Nung thursday dapat magkikita kami, ang ayos ng usapan. Tapos biglang di nagtetext nung hapon, hanggang ngayon. 

Ang sobrang nakakainis pa, kaya nawawalan ako ng tiwala, napakasinungaling. Sinabing kong wag ng sumali sa Sanghaya, sumali pa din. Nagpromise na di siya sasali at baka ng nandon yun Aira na mukang monkey eh. Tapos nabalitaan ko, sumali eh. -______-“ 

Eto namang assignments, parang walang katapusan. May dawalang araw nga akong walang pasok at nasa bahay lang, pero tambak ang gawain. Hindi din ako makapag-relax. Nakahiga nga ko, pagod naman ang isip ko, kakaisip sa mga gagawin ko, kung alin ba uunahin ko. :(